woensdag 23 maart 2016

Een dag uit het leven van ... (1)

Wat begon als een dag waarop gepland stond, het lossen van 3000 kg voedsel, liep zoals gewoonlijk weer totaal anders dan verwacht. Om half 10 ging de telefoon. “Sorry, vandaag geen vracht!” Vandaag dus geen gesjouw met eten en dus ook geen frustraties over het gebrek aan vrijwilligers. Vandaag zou ik eindelijk de hele dag kunnen wijden aan de subsidieaanvraag voor het gastopvangproject. Subsidie aanvragen is, zoals sommigen van jullie wel weten, een compleet drama. Tegenwoordig moet dit digitaal ingevuld worden, op een speciale website; ik schat dat het omgezet om een boekwerk van zo´n 50 A4-tjes gaat. Vervolgens is er dan natuurlijk nog de zoektocht naar certificaten, verklaringen, uittreksels, jaarverslagen en een heleboel stempels en handtekeningen.

Ondanks dat er geen vracht kwam, ging ik tóch naar de kerk om daar het één en ander te reorganiseren. De oudste twee meiden gingen met mij mee, want zij hebben paasvakantie. Daar zijnde kwam de één ingevroren overblijfsels van een bakker brengen en een ander kwam een pan ophalen, omdat hij er gewoonweg geen had. Nadat we anderhalf uur gesjouwd hadden, gingen we op weg naar de koffie!



Bijna thuis speelde zich voor onze ogen een typisch tafereeltje af. Een man van het formaat 'Arnold Schwarzenegger' stond tegenover een oud mannetje tekeer te gaan, alsof zijn leven er vanaf hing. De scheldpartij was blijkbaar al een poosje aan de gang, want in de hele straat stonden zeker 20 mensen (!) toe te kijken vanuit hun portieken en balkons. Wat mij opviel was de rustige, maar zeker ook provocerende houding van de oude man. Zonder ogenschijnlijk te verblikken of te verblozen daagde hij de jongere 'Schwarzenegger' uit, zelfs toen zijn grote vuist voor zijn gezicht verscheen. Met zoveel 'bewogen' mensen in de omgeving, wat doe je dan? De vriendin van de jonge man hing als een vaatdoek om zijn arm, om zonder ogenschijnlijk succes een conflict te vermijden. Uiteindelijk ben ik er toch maar tussenin gesprongen, de ´kemphanen´ waren er zelf tóch ook wel van overtuigd dat dit voor niemand iets toevoegde ...

We lieten ons, eenmaal thuis, de koffie goed smaken. En toen ... eindelijk maar weer gaan zitten achter de computer, want die subsidieaanvraag moet toch klaar, voordat de vervaldatum bereikt is. "Tring, tring", de telefoon, “Ja, even een bakkie doen na het eten vanmiddag?”, “Oké, 4 uur?”. Er klonk nog een "oké" aan de andere kant van de lijn en daar ging mijn plan voor deze middag ...

Om 4 uur ontmoet ik deze vriend en hebben we eindelijk eens de tijd om rustig te kunnen praten en vooral te luisteren naar zijn ervaringen van de laatste tijd. Hij vertelde over zijn jeugd, hoe hij met 13 jaar op straat belande in Latijns-Amerika, reisde van Uruguay naar Argentinië, en na vele omzwervingen in Spanje terechtkwam. Voor zijn beleving was Spanje een plek van veel geld verdienen en van stabiliteit, totdat de crisis hier in 2004 begon en steeds sterker werd, door de jaren heen. Hij vertrouwde mij toe: “Ik was wanhopig, toen ik je een paar maanden geleden voor het eerst ontmoette. Ik was aan het zwemmen in de oceaan en vanuit het niets verscheen jij, in jouw 100 meter boot en gooide je mij de reddingsboei toe". Voor zover ik weet, heb ik hem alleen maar eten gegeven, zijn verhaal aangehoord en met hem over HET leven gesproken. Na een goed gesprek gingen we na een uurtje uit elkaar. ´s Avonds belde hij mij op: “Ik weet niet wat dat is, maar hoe dichter ik bij God in de buurt kom, hoe beter ik mij ga voelen!”. Terloops vertelde hij mij ook, dat hij weer contact heeft gezocht met zijn familie, die hier ook in het dorp woont. God herstelt levens en het is gaaf om dat te mogen zien!

Op weg naar de kassa van het barretje, waarin we afgesproken hadden, ging de telefoon: “Heb je tijd?”. Tsja ... dat is altijd een rare vraag, want natuurlijk maak ik ook mijn plannen. Ik had Gerda beloofd om thuis te zijn om, om beschikbaar te zijn voor de kinderen, zodat zij de nieuwsbrief kon schrijven. Na kort ´intern´ overleg, ging ik tóch maar op weg naar de volgende bar, op de volgende hoek. Dit keer trof ik een vriend, die bij ons in de bijbelstudiegroep zat, die overweegt naar een andere kerk te gaan. “Mijn kinderen hebben het in die andere kerk beter naar hun zin, dus ik ga me, denk ik, daar aansluiten". Nu vind ik het persoonlijk geweldig als iemand het samen met zijn kinderen naar zijn zin heeft bij een bepaalde ´club´, maar je vraagt je af of het nu echt nodig is om daar drie kwartier voor in de auto te gaan zitten. Wat bij ons mensen vaak gebeurd, is dat wij beslissingen nemen met argumenten die goed klinken, maar die wel vanuit een verwrongen start komen. Veel mensen denken dat de kerk zoiets is als de voetbalvereniging. “Ik sluit me bij deze ´club´ aan, omdat het hier zo fijn is, omdat het lekker voelt, omdat er crèche is voor de kleintjes en jeugd voor de groteren, omdat…”, maar de kerk is niet per se een plek van heerlijk genieten. Het is een plek waar een stelletje schooiers, een bont samenraapsel van allerlei snit elkaar treft, om in eerste instantie God te eren, om wie Hij is en om wat Hij heeft gedaan; in tweede instantie komen ze bij elkaar om de (kerk)gemeenschap te dienen. Er zijn namelijk 2 katalysatoren in ieders geloofsleven, kennis van, en aan God én het dienen van de ander. Als we het daarbij ook nog eens fijn hebben met elkaar, is dat een extra zegen!

Om 8 uur ging ik naar huis, waar ik gelukkig de kinderen al aan de avondmaaltijd trof. Na een rustige, maar snelle maaltijd, ging om 20 over 8 de bel, Gabriel stond voor de deur. Deze goede vriend, waar we al eerder over schreven en die bij ons gewoond heeft, is nu werkelijke stappen aan het zetten. Hij bemoedigde mij door te zeggen: “Dankzij het feit dat jullie mij indertijd hebben opgevangen, leef ik nog en heb ik nu mijn levensdoel ook helder voor ogen. Ik merk met vallen en opstaan, dat God aan het werk is in mij en dat was zonder jou en Gerda én jullie gezin niet gebeurd”.

Om iets over 10-en deed ik ondankbaar de deur achter Gabriel dicht, "nou is die subsidieaanvraag nog niet klaar ...". Toch was ik ook dankbaar voor de bemoedigingen die ik gekregen had tijdens dag. God gaat door!

0 reacties:

Een reactie posten

Copyright © 2015 Viva España
| Distributed By Gooyaabi Templates