dinsdag 23 januari 2018

Adina en de Barmhartige Samaritaan

Zo lang we ons kunnen herinneren staat Adina, een Roemeense (zigeuner)vrouw, regelmatig bij de plaatselijke supermarkt. Heel wat keren gaven we haar wat boodschappen mee, maar na verloop van tijd voelden we ons net de priester en de Leviet uit het verhaal van de Barmhartige Samaritaan. We deden wel wat, maar het voelde als om haar heen lopen.

Op een dag probeerden we ons iets meer te verplaatsen in de rol van eerdergenoemde Samaritaan en knoopten we een praatje met haar aan. Ze had nergens recht op in Spanje, kon mede daardoor niet aan werk komen, ze is een Roma en had alleen daardoor al een slechte reputatie. Ze weigerde het zogenoemde bijltje erbij neer te gooien en naast haar caravan te gaan zitten (of nog erger... het dievengilde te gaan versterken) en besloot bij de supermarkt te gaan staan om zo tóch het één en ander bij elkaar te sprokkelen.

Zo gingen we weer een aantal maanden verder. Er ontstond wat meer vertrouwen en zo nu en dan vroeg ze ons om advies of hulp in materiële zin, bijvoorbeeld een grote pan waar ze warm water in kon koken om te douchen, omdat ze thuis geen electriciteit hebben. Of zeep, omdat de familie waar ze mee samen wonen, hun zeep 'leent', terwijl zij onder de douche staat...

Na verloop van tijd begreep ze dat we werkten bij de Voedselbank en vroeg ze ons om voedselhulp. Uiteraard waren we hiertoe bereid, maar het leek ons veel constructiever als ze in contact zou komen met een sociaal werkster in haar eigen woonplaats. Dat contact was er al, maar we begrepen dat het allemaal erg moeizaam verliep en bovendien was de werkster niet bepaald 'scheutig' in het verlenen van hulp. We besloten daarom naast dit officiële traject ook met hen samen, Adina én haar man, een gesprek te hebben om te zien wat we vanuit Castelldefels voor hen konden doen. Tijdens dit gesprek kwam er van alles en nog wat naar boven. Beiden bleken analfabeet, ze bleken samen te wonen met de hele familie van hem, de boodschappen die ze van mensen meekreeg bij de Lidl moest ze bij thuiskomst vaak afstaan aan familieleden, het schoolgeld voor hun zoontje wordt betaald door een buurman, hun identiteitspapieren waren al maanden verlopen omdat er geen geld was om nieuwe aan te vragen. Zij stond dus bij de Lidl en hij sprokkelde wat geld bij elkaar met het zoeken van oud ijzer, etc. etc.


Wat konden we voor hen doen? Uiteraard kregen ze een doos met boodschappen mee, maar het beste wat we op dat moment voor hen konden doen, was het advies geven om naar school te gaan, om te gaan leren lezen en schrijven.


Heel trouw zijn ze dat vervolgens gaan doen. Hij kon direct terecht en ging elke morgen naar school, maar helaas was er voor Adina een wachtlijst. Tot onze grote verrassing kreeg hij op een bepaald moment een baan én contract aangeboden, schoonmaakwerk in garages, parken en 'communidades' (ommuurd terrein met verschillende woningen bij elkaar, met op dat terrein vaak een speelplaats en zwembad). Het was hard werken, 6 dagen per week van 's morgens 6 tot 's middags 5 uur (en als hij op tijd thuis was, ging hij dan ook nog naar de avondschool!), voor een schamel loon, €470 per maand, maar wat waren ze blij! Ze hadden werk, eindelijk een eigen inkomen, "en dat is veel beter dan thuis voor je caravan zitten" was hun mening. We waren zó blij voor hen!

Afgelopen zomer werd Gerda door haar gebeld, maar toen ze begreep dat we in Nederland waren, hing ze snel weer op met alleen de vraag gesteld te hebben hoe het ons verging. "Zou er iets zijn?", dachten we nog... Eenmaal thuis in Castelldefels bleek er dus inderdaad iets te zijn, ze waren in verwachting van hun tweede kindje, maar in plaats van blijdschap, vertelde ze Gerda het nieuws huilend. Ze wist werkelijk niet hoe ze dit moesten klaar spelen. Geen geld, een onbetrouwbare familie, geen geldige papieren en alle zicht op werk was met een dikke buik nu ook verloren. We begrepen haar verdriet en zorgen zo goed, maar probeerden haar week aan week ook te laten zien dat nieuw leven bijzonder is, en het waard om voor te vechten.

- we hebben beloofd de foto's van haar
echte woonomgeving niet te delen,
maar deze twee foto's geven een
beetje een idee van de situatie -
(de werkelijkheid is echt nóg erger)
Heel langzaamaan kwam er hoop en kon ze er doorheen zien. Ze bleek ondanks alles tóch goede zorg te krijgen van een verloskundige, de sociaal werkster deed écht haar best om woonruimte te vinden met het loon wat ze nu ontvingen (de sociale dienst was in deze situatie zelfs bereid om de helft van de huur te betalen!) en we gingen een keer bij hen langs om babyspullen te brengen. Wat we toen aantroffen ging ons voorstellingsvermogen ver te boven. Deze mensen leven letterlijk boven op de vuilnis, in een afgedankt, oud huis, ergens achter een aantal fabrieken, geen electriciteit, geen stromend water, naast het open riool en met zijn hele familie. Elke familie heeft buiten zijn eigen caravan om in te koken en binnen in het oude huis een kamer om te slapen. Dat deze kamer afgesloten moet worden met een flink hangslot, zegt waarschijnlijk genoeg ...

Flink ontdaan kwamen we thuis, maar nog steeds met goede hoop dat dit snel voorbij zou zijn, als de sociaal werkster een geschikte woning zou vinden. De laatste weken van de zwangerschap waren pittig en kon ze niet meer naar Castelldefels komen. Soms kwam haar man, soms hadden we telefonisch contact en net voor de kerstvakantie belden we haar om te vragen of we nog iets voor hen konden toen. Toen vertelde ze ons dat ze die dag uit het ziekenhuis thuis gekomen was, het kindje was overleden doordat de navelstreng drie keer om de nek had gezeten.
In en in verdrietig...

Soms denk je dat er niet nog méér zorgen en moeilijkheden op 'iemands bordje' passen en weet je gewoon niets meer te zeggen. We weten écht wel dat we ook niet altijd met ons woordje klaar hoeven te staan, dat woorden op sommige momenten niets toevoegen, dat het leven gewoon soms keihard is en dat we er écht helemaal niets van begrijpen...

Heel langzaamaan zien we haar gelukkig weer wat opknappen en daar zijn we blij mee.
Afgelopen vrijdag lachtte ze voor het eerst weer!

We weten dat deze familie absoluut niet de enige is met dergelijke problemen. We weten van heel veel mensen en gezinnen meer die op straat leven of hun bescherming zoeken in afgedankte huizen of anti-kraakwoningen. Daarom blijven we zoeken naar mogelijkheden om deze moedige en dappere mensen te helpen, want met Zijn hulp is er altijd een tweede kans!

dit artikel van Nieuwsuur geeft een aardig inkijkje in de levens van veel zigeuners en Roma ~ 

0 reacties:

Een reactie posten

Copyright © 2015 Viva España
| Distributed By Gooyaabi Templates